Have an Account?
Log in to check out faster.
«Δεν ήμασταν ξένοι. Αλλά δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ.Δεν υπήρχε τίποτα εντυπωσιακό στη στιγμή που βρεθήκαμε. Μόνο εκείνη η περίεργηακρίβεια, με την οποία οι μοιραίες συναντήσεις μοιάζουν εκ των υστέρων σαν ναείχαν ραντεβού.Δεν υπήρχε τίποτα το μυθιστορηματικό στη στιγμή που βρεθήκαμε. Μόνο εκείνη ηανεξήγητη οικειότητα που έχουν όλα εκείνα που μοιάζουν εκ των προτέρων μεσυμπτώσεις.Δεν υπήρχε τίποτα, αλήθεια. Καμία ένδειξη πως αυτή η στιγμή θα χρειαζόταν αργότερα τόσες λέξεις.Ίσως μόνο μια ανεπαίσθητη μετατόπιση, αν αυτό μπορώ να το δεχτώ ώστε κάπως νατο δικαιολογήσω.Σαν να μετακινήθηκε κάτι χωρίς να φανεί. Σαν να άλλαξε ελάχιστα η θέση τουκόσμου και χρειάστηκε να αναρωτηθώ.Στιγμιαία σκέφτηκα πως, αν μέναμε λίγο ακόμη εκεί, κάτι θα άρχιζε να ζητά εξήγηση.Κι όχι επειδή ήταν ασαφές. Αλλά επειδή ήταν απόλυτα ακριβές. Σαν αδιόρατο άγχοςπου σε κρεμά ανάμεσα στην πιθανότητα και στον κίνδυνο να μη συμβεί τίποτα.Δεν είχα σκεφτεί τι θα πούμε. Δεν υπήρχε λόγος – γιατί να υπάρχει λόγος. Ούτε τι θαγίνει. Ούτε ποια εκδοχή του εαυτού μου θα εμφανιζόταν πρώτη σ’ εσένα.
Κανέναςλόγος.Μα πριν έρθω… δεν έβρισκα τι να βάλω.»